9 sierpnia 2026 r - niedziela
Etap 5: Ordes-Sigueiro
Dystans: 21,46 km
Start: 7:40
Meta: 13:40
Czas marszu: 6 godz z przerwami
Przerwa na posiłek: 8 km (Paolo O Camino Real)
Nocleg: Albergue Segue o Camino (Cale Camino Ingles nr 6 Bajo, Sigueiro)
Dystans: 21,46 km
Start: 7:40
Meta: 13:40
Czas marszu: 6 godz z przerwami
Przerwa na posiłek: 8 km (Paolo O Camino Real)
Nocleg: Albergue Segue o Camino (Cale Camino Ingles nr 6 Bajo, Sigueiro)
6:44 pobudka
7:45 wyjście
Od gospodarza naszej kwatery dostajemy instrukcje, gdzie najlepiej zatrzymać się na poranną kawę. Faktycznie po 3,5 km jest pierwszy bar, gdzie zdobywamy tylko pieczątkę i wędrujemy dalej. Podobno kolejny bar, znajdujący się za kościołem jest lepszy - niestety okazuje się, że jest jeszcze nieczynny. Dziś od rana trochę siąpi i to pierwszy raz kiedy sięgamy po przeciwdeszczówki. Po godzinie wędrówki okazuje się, że to efekt schodzącej mgły. Póki co nie ma słońca, ale to zupełnie nam nie przeszkadza. Idzie się przyjemnie, a rześkie powietrze tylko dodaje nam sił.
Od gospodarza naszej kwatery dostajemy instrukcje, gdzie najlepiej zatrzymać się na poranną kawę. Faktycznie po 3,5 km jest pierwszy bar, gdzie zdobywamy tylko pieczątkę i wędrujemy dalej. Podobno kolejny bar, znajdujący się za kościołem jest lepszy - niestety okazuje się, że jest jeszcze nieczynny. Dziś od rana trochę siąpi i to pierwszy raz kiedy sięgamy po przeciwdeszczówki. Po godzinie wędrówki okazuje się, że to efekt schodzącej mgły. Póki co nie ma słońca, ale to zupełnie nam nie przeszkadza. Idzie się przyjemnie, a rześkie powietrze tylko dodaje nam sił.
i przyległy cmentarz.
Tuż przed godziną 9:00 wita nas kolejna gwiazda Camino uwieczniona na muralu w prowincji Ordes.
Manuel Viqueiria, zwany też, „Dudziarzem z Vilaverde” to słynny propagator muzyki na Camino. Choć grał na dudach (galicyjskiej "gaicie") od najmłodszych lat, jego oficjalny debiut na większej scenie miał miejsce dopiero pod koniec lat 60 (ok. 1976 roku). Całe swoje życie poświęcił grze na dudach oraz nauce gry na tym instrumencie - lekcji udzielał praktycznie we wszystkich parafiach i wioskach w mieście Ordes i jego okolicach.
O godzinie 9:30 właśnie złamaliśmy trzydziestkę. 29,975 km - dokładnie tyle zostało nam do Santiago de Compostela. Dziś pokonujemy leśne wąwozy i mijamy pola pełne kukurydzy.
Pierwszy polski akcent na Camino Ingless:
ktoś dopisał "Dobrej drogi". Okazuje się, że szlak ten nie jest zbyt popularny wśród naszych rodaków. Wiele osób mówi, że jest dość ciężki w porównaniu z drogą francuską, czy portugalską, gdzie nie ma tyle przewyższeń.
Na przerwę kawowo-śniadaniową zatrzymujemy się w nowoczesnym barze w Paolo O Camino Real na 8 km.
Tym razem za 7,25 EUR dostajemy kawę, sok i tartę Santiago. To migdałowe ciasto bez mąki, na które przepis znajdziecie tutaj.
O godz. 10:30 przechodząc koło kościoła widzę, że nie dość, że tym razem drzwi świątyni są otwarte, to akurat trwa niedzielne nabożeństwo.
W chwili, w której wchodzę do środka akurat rozpoczyna się modlitwa "Ojcze nasz" w języku hiszpańskim - odmawiam zatem w ciszy Modlitwę Pańską i wychodzę.
Dziś matka natura częstuje mnie nektarynkami, które choć są niewielkich rozmiarów smakują wybornie.
Im bliżej Santiago de Compostela w barach wydaje się być drożej, ale też mijane wioski kapią bogactwem. Budynki są okazałe - bardzo często nawet wybudowane z kamienia, czy granitu.
Lavadoiro de Dolores
Około 21 kilometrów od Santiago de Compostela, w miejscowości Vilalbarro, znajduje się stara kamienna pralnia. Została nazwana imieniem Dolores, na cześć jej fundatorki mieszkającej niegdyś w pobliżu pralni.
O godzinie 12:50 wreszcie widzę kierunkowskaz 19,715 km. Przed nami jeszcze tylko 2 km i będziemy na miejscu. 

Ostatnie kilometry idziemy wzdłuż autostrady de Atlantico.
Dziś dużo idziemy osobno. Każdy z nas ma swoje tempo i swoje "rozkminy". Radek bardzo cierpi z powodu pęcherzy, a nasi przygodni towarzysze drogi przychodzą mu z pomocą i troską. Rozkręcam się z rozmową z Danielą, Enrique, Larą i Kornelią. To bardzo miła, hiszpańska rodzina, która ma już duże doświadczenie w pokonywaniu caminowych ścieżek.
Do Sigueiro dochodzimy na 13:40.
Sigueiro to stolica gminy Oroso.
Okazuje się, że z naszymi hiszpańskimi znajomymi - Enrique i jego rodziną - znowu spotkamy się w tej samej alberdze. Dzisiejszy nocleg spędzimy w Albergue Segue w Sigueiro. To dość nowe prywatne schronisko, które rezerwowowałam bezpośrednio na stronie https://alberguesegueocamino.com/. Tym razem sala jest wieloosobowa (licząca 7 łóżek piętrowych, czyli 14 osób). Całkowita ilość miejsc to 22 łóżka.
Okazuje się, że z naszymi hiszpańskimi znajomymi - Enrique i jego rodziną - znowu spotkamy się w tej samej alberdze. Dzisiejszy nocleg spędzimy w Albergue Segue w Sigueiro. To dość nowe prywatne schronisko, które rezerwowowałam bezpośrednio na stronie https://alberguesegueocamino.com/. Tym razem sala jest wieloosobowa (licząca 7 łóżek piętrowych, czyli 14 osób). Całkowita ilość miejsc to 22 łóżka.
Alberga jest bardzo komfortowa - sale są klimatyzowane, a w cenie noclegu zawarte jest słodkie śniadanie przygotowane przez właścicielkę w nocy, tak aby niezależnie od pory wyjścia móc z niego skorzystać.
Znajdujemy szybko sposób na regenerację.
Otóż vis a vis albergi znajduje się miejski basen Piscina Municipal de Oroso,
Ciekawe to doświadczenie, w dodatku za symboliczną cenę 2 EUR/osoba. Obowiązkowe jest posiadanie czepków, które można wypożyczyć w kasie - my na szczęście mieliśmy własne.
Po takiej kąpieli idziemy na obiad.
I tak kończy się kolejny – przedostatni już – dzień naszej wędrówki szlakiem Camino Ingles.Od pierwszego dnia Camino wspierają mnie rozważania z książki „Ślad. Camino zapisane modlitwą”. Każdego dnia czytam jedną tajemnicę Różańca Drogi. Z całego serca polecam tę publikację wszystkim, którzy wybierają się na Camino – mała książeczka, a kryje w sobie wielkie słowa.
Słowa ostatniej tajemnicy Różańca Drogi towarzyszą mi dziś wieczorem. I to właśnie z nimi chciałabym Was zostawić przed ostatnim etapem naszej wędrówki Camino Ingles.
"Bo na Camino odkrywam, że prawdziwe ukoronowanie nie jest końcem drogi.Jest chwilą, w której serce wie, że wytrwałość ma sens, a na jej końcu czeka wieniec chwały.I wiem, że droga się nie kończy...Więc idę dalej."


























.jpg)







.jpg)






























